.:چرا :.

یه سری چیزا تو زندگی هست

که فقط باید قورتش داد و حرف نزد

مثل روزا و ساعتهائی که یادم میاد

و از تو ذهنم فقط رد میشه

چقدر روزام بد میگذره

صدام دیگه در نمیاد

انقدر گفتم و شکستم تو خودم

هیچ چیزتغیر نمیکنه

هیچ جا قشنگ نیست

هیچ تازگی تو دنیای سیاه من وجود نداره

شدم یه مریض عصبی

که تا در رو روی خودش نبنده

نه آروم میشه نه میتونه تو جمع باشه

خدایا ازت گله دارم

خدایا مگه من بنده ات نیستم

چرا ارومم نمیکنی خودت میدونی چجوری...